Author: Micheal Danielle

  • „Złożony protest”➡️➡️

    Do Sądu Najwyższego do środy spłynęło 108 protestów wyborczych. Z kolei w czwartek poseł KO Roman Giertych poinformował o złożeniu własnego protestu. W piśmie powołuje się m.in. “nadużywanie prawa poprzez tworzenie komitetów wyborczych, które nie zgłaszały kandydata na prezydenta”. Zwrócił się również o “stwierdzenie nieważności wyborów we wszystkich okręgach”.

    środy do godziny 16, do Sądu Najwyższego wpłynęło 108 protestów wyborczych. We wtorek Izba Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych SN rozpatrzyła już sześć protestów i pozostawiła je bez dalszego biegu — podało w środę TVN24. Czas na składanie protestów wyborczych mija 16 czerwca.
    CO PRZEKAZAŁ ROMAN GIERTYCH?
    “Protest złożony” — napisał poseł KO na portalu X. W kolejnym wpisie wskazał, że “jeżeli się okaże, że w większości tych komisji stosowano bezczelną metodę fałszowania poprzez podmianę wyników kandydatów, to nie wyobraża sobie, aby nie uwzględniono wniosku o przeliczenie wszystkich głosów. Przecież fałszerstwa mogły być drobniejsze”.

    Najwyższy wskazał w czwartkowym komunikacie, że dopuszcza ponowne przeliczenie głosów oddanych w wyborach prezydenckich w niektórych obwodowych komisjach wyborczych. Decyzja dotyczy 13 obwodów, w których stwierdzono nieprawidłowości.

  • Sąd Najwyższy zdecydował się na ponowne przeliczenie głosów w 12 komisjach wyborczych. Co kryje się za tymi wszystkimi nieprawidłowościami?

    Sąd Najwyższy zdecydował w sprawie anomalii przy wyborach i dopuścił ponowne przeliczenie głosów. Decyzja ta dotyczy trzynastu obwodowych komisji wyborczych, w których stwierdzono nieprawidłowości podczas liczenia kart. Wcześniej Państwowa Komisja Wyborcza (PKW) potwierdziła istnienie nieprawidłowości w maksymalnie 10 komisjach i zapowiedziała przygotowanie sprawozdania z wyborów.
    Sąd Najwyższy zdecydował w sprawie anomalii przy wyborach.
    Sąd Najwyższy zdecydował w sprawie anomalii przy wyborach. Foto: null/Marcin Banaszkiewicz/Fotonews, KFP
    Jak przekazano, do Sądu Najwyższego wpływają protesty wyborcze, w których podnoszone są nieprawidłowości w sporządzeniu protokołów głosowania oraz podczas liczenia głosów w wybranych obwodowych komisjach wyborczych. “Protesty takie, jeżeli spełniają warunki formalne, są merytorycznie rozpoznawane” — czytamy w komunikacie SN.

    Będzie ponowne liczenie głosów w 13 komisjach

    Sąd Najwyższy postanowieniem z 11 czerwca 2025 r. dopuścił dowód z oględzin kart do głosowania z 13 komisji. Mowa o potrzebie ustalenia liczby ważnie oddanych głosów na poszczególnych kandydatów na urząd Prezydenta RP w głosowaniu, które odbyło się 1 czerwca 2025 r. Mowa o:

    Obwodowej Komisji Wyborczej nr 95 w Krakowie;
    Obwodowej Komisji Wyborczej nr 3 w Oleśnie;
    Obwodowej Komisji Wyborczej nr 13 w Mińsku Mazowieckim;
    Obwodowej Komisji Wyborczej nr 9 w Strzelcach Opolskich;
    Obwodowej Komisji Wyborczej nr 25 w Grudziądzu;
    Obwodowej Komisji Wyborczej nr 17 w Gdańsku;
    Obwodowych Komisji Wyborczych nr 30 i 61 w Bielsku-Białej;
    Obwodowej Komisji Wyborczej nr 10 w Tarnowie;
    Obwodowej Komisji Wyborczej nr 53 w Katowicach
    Obwodowej Komisji Wyborczej nr 35 w Tychach;
    Obwodowej Komisji Wyborczej nr 6 w Kamiennej Górze;
    Obwodowej Komisji Wyborczej nr 4 w Brześciu Kujawskim.
    “Sąd Najwyższy powyższy dowód postanowił przeprowadzić w drodze pomocy sądowej przez właściwe sądy rejonowe” — przekazano.

  • Rzecznik MSZ potwierdza obecność Polaków na pokładzie samolotu, który rozbił się w Ahmadabadzie.

    Rzecznik Ministerstwa Spraw Zagranicznych Paweł Wroński, poinformował w czwartek agencję PAP, że na liście pasażerów samolotu, który rozbił się tego dnia w Ahmadabadzie, nie figurowali obywatele Polski.
    Polskie MSZ zabiera głos po katastrofie samolotu w Indiach. 3
    Zobacz zdjęcia
    Polskie MSZ zabiera głos po katastrofie samolotu w Indiach. Foto: 123RF, Marcin Banaszkiewicz / Fotonews
    Indyjska policja podała, że na pokładzie samolotu, który rozbił się w czwartek w Ahmadabadzie, w zachodnim stanie Gudźarat, znajdowały się 242 osoby.

    Głos w tej sprawie zabrało polskie Ministerstwo Spraw Zagranicznych. — W tej katastrofie deamlinera w Ahmadabadzie (…) po przejrzeniu list, na liście pasażerów nie ma obywateli Polski — powiedział rzecznik Paweł Wroński.

    Rzecznik MSZ dodał, że informacje uzyskał od polskiej placówki dyplomatycznej – od konsula w Indiach.

    Wiadomo jednak, że to pasażerowie z Indii, Kanady, Portugalii i Wielkiej Brytanii lecieli samolotem z Ahmadabadu do Londynu, który rozbił się tuż po starcie. Na chwilę obecną brak informacji o losie 242 osób na pokładzie.

    Przypomnijmy, że w czwartek 12 czerwca samolot linii Air India rozbił się w pobliżu lotniska w Ahmadabadzie, w zachodnim stanie Gudźarat. Maszyna, Boeing 787-8 Dreamliner, wystartowała o godzinie 13:39 czasu lokalnego, kierując się do Londynu. Na pokładzie znajdowało się 242 pasażerów i członków załogi. Po kilku minutach lotu samolot nadał sygnał MAYDAY, po czym kontakt z załogą został utracony. Samolot spadł na teren mieszkalny w dzielnicy Meghani Nagar, wywołując pożar i gęsty dym.

    Na miejscu katastrofy trwa akcja ratunkowa, a władze indyjskie oraz brytyjskie wyraziły głęboki żal i współczucie

  • Tragiczna katastrofa lotnicza w Indiach. Samolot rozbił się o budynek mieszkalny, powodując ogromne zniszczenia i liczne ofiary.

    Z budynku na miejscu katastrofy samolotu wydobyto co najmniej 30 ciał, informuje Reuters, powołując się na służby ratunkowe. Ratownicy dodali, że w środku pozostało jeszcze więcej uwięzionych osób. Maszyna uderzyła w budynek mieszkalny, wywołując ogromne zniszczenia. W internecie pojawiły się pierwsze nagrania i wideo dokumentujące tę tragiczną katastrofę.

    Samolot Air India Boeing 787-8 Dreamliner (lot AI171) rozbił się tuż po starcie z lotniska Sardar Vallabhbhai Patel w Ahmadabadzie, w Indiach. Maszyna leciała do Londynu, a na pokładzie znajdowało się 242 pasażerów i członków załogi, w tym obywatele Indii, Wielkiej Brytanii, Portugalii i Kanady.

    Po kilku minutach lotu samolot nadał sygnał MAYDAY, po czym kontakt z załogą został utracony. Samolot uderzył w budynek hostelowy w dzielnicy Meghani Nagar, co spowodowało pożar i gęsty dym.

    Z budynku, w który uderzył samolot, wydobyto co najmniej 30 ciał, a ratownicy wskazali, że w środku może znajdować się jeszcze więcej uwięzionych osób. Na miejscu trwa akcja ratunkowa, a władze indyjskie, w tym minister ds. lotnictwa Kinjarapu Ram Mohan Naidu, zapewniły, że wszystkie służby zostały postawione w stan najwyższej gotowości. W sieci można zobaczyć nagrania z miejsca tragedii.

    Na pokładzie samolotu znajdowało się 169 obywateli Indii, 53 z Wielkiej Brytanii, 7 z Portugalii oraz 1 z Kanady. Polskie Ministerstwo Spraw Zagranicznych potwierdziło, że na pokładzie samolotu nie było obywateli Polski. W wyniku katastrofy na lotnisku w Ahmadabadu wstrzymano funkcjonowanie, a indyjskie władze kontynuują wysiłki ratunkowe.

    Samolot spadł na teren zabudowany w pobliżu szpitala, a według miejscowej policji uderzył w hostel dla lekarzy. Władze zapewniły, że podjęto wszystkie możliwe działania, aby pomóc ofiarom tej tragicznej katastrofy.

  • „Jesteś skandaliczną, starą, głupią Polką — hańbą dla narodu” – powiedział Tomasz Świątek do swojej byłej żony.

    Tomasz Świątek siedział w samotności przy oknie swojego mazowieckiego domu, wpatrując się w zachodzące słońce. Jesień rozlała po krajobrazie złoto, czerwień i brąz, a powietrze przesiąknięte było chłodną nostalgią. W dłoni ściskał stary list – pożółkły papier, litery nieco rozmazane od łez sprzed lat.

    Od rozwodu z Elżbietą minęło prawie dziesięć lat, a mimo to pamięć o niej nie opuszczała go nawet na chwilę. Nie dlatego, że nadal ją kochał, ale dlatego, że jej obecność – nawet w oddaleniu – wciąż była silna, niemal dusząca.

    Ich córka, Iga, stała się w międzyczasie jedną z najbardziej rozpoznawalnych tenisistek świata. I choć sukces córki mógł być powodem do dumy, dla Tomasza stał się jedynie kolejnym źródłem bólu. Elżbieta bowiem, po rozwodzie, próbowała całkowicie odsunąć go od życia Igi.

    Rozdział 2: Przeszłość, która nie umiera

    Elżbieta była kobietą silną, ambitną i dumą. W latach młodości była zawodniczką lekkiej atletyki, ale kontuzja zakończyła jej karierę. Swoje niespełnione ambicje przelała na córkę. Tomasz, również były sportowiec, chciał dla Igi dzieciństwa, którego sam nigdy nie zaznał – spokoju, beztroski, wolności.

    Różnice w podejściu do wychowania doprowadziły do coraz częstszych kłótni. Miłość ustępowała miejsca urazom, a wspólne życie stawało się polem bitwy. Kiedy Iga miała trzynaście lat, Tomasz spakował walizki i odszedł. Elżbieta nigdy mu tego nie wybaczyła.

    W wywiadach mówiła niewiele, ale wymowne milczenie wystarczało, by świat uznał Tomasza za ojca, który porzucił rodzinę. On zaś milczał – z dumy i wstydu.

    Rozdział 3: Nieoczekiwany telefon

    Pewnego wieczoru, gdy Tomasz zaparzał herbatę, zadzwonił telefon. Na ekranie wyświetlił się numer nieznany. Wahał się, ale odebrał.

    – Halo? – powiedział z wahaniem.

    – Tomasz? Tu Elżbieta.

    Słowa uderzyły go niczym lodowaty deszcz. Jej głos był zachrypnięty, zmęczony.

    – Co się stało? – zapytał po chwili milczenia.

    – Musimy porozmawiać. Twarzą w twarz. O Idze… i o nas.

    Tomasz nie odpowiedział od razu. Wiedział, że ta rozmowa będzie inna niż wszystkie.

    Rozdział 4: Spotkanie

    Spotkali się w starym parku, gdzie niegdyś spacerowali z Igą. Ławka, na której usiedli, skrzypnęła pod ciężarem lat i wspomnień.

    Elżbieta była wyraźnie starsza, zmęczona. Jej twarz, niegdyś dumna i surowa, miała teraz cień smutku, który trudno było ukryć.

    – Iga chce, żebyś przyszedł na jej mecz w Warszawie – powiedziała bez wstępu.

    – Po tylu latach?

    – Zawsze cię kochała, mimo że milczała. Ale teraz… ona ma wątpliwości. Czuje, że wszystko, co osiągnęła, kosztowało ją zbyt wiele. I że cię straciła.

    Tomasz spojrzał w dal. Drzewa szumiały cicho, jakby chciały dodać otuchy.

    – A ty? – zapytał. – Ty też mnie straciłaś?

    Elżbieta odwróciła wzrok.

    – Tak. Ale nie wiem, czy byłeś kiedykolwiek naprawdę mój.

    Rozdział 5: Słowa, które bolą

    Podczas rozmowy emocje zaczęły wracać. Niewypowiedziane przez lata słowa, pretensje, zawód.

    – Zawsze myślałeś tylko o sobie – rzuciła Elżbieta. – O swojej karierze, o wolności. A ja… ja byłam sama z dzieckiem i marzeniami, które nie były moje.

    – Ty zniszczyłaś wszystko, co mogło być dobre – odpowiedział Tomasz. – Wychowałaś Igę jak maszynę. A teraz się dziwisz, że szuka odpowiedzi?

    – Jesteś żałosny, Tomaszu. I stary. Twoje życie to już przeszłość.

    – A twoje to iluzja sukcesu.

    Słowa raniły. Ale nie były wymyślane – wypływały z bólu. Byli jak dwa poranione drzewa, które przez lata rosły osobno, a teraz znów się zetknęły, boleśnie i nieoczekiwanie.

    Rozdział 6: Mecz

    Dzień meczu nadszedł. Tomasz zjawił się na trybunach, z daleka, niepostrzeżenie. Iga wybiegła na kort z determinacją, ale z cieniem niepewności w oczach. Kiedy po jednej z wymian uniosła wzrok i dostrzegła ojca, jej ręka na chwilę zadrżała.

    Mecz był zacięty. Przeciwniczka była silna, ale Iga walczyła nie tylko o zwycięstwo sportowe. Walczyła o odpowiedzi, o pojednanie, o akceptację.

    Wygrała w trzech setach. Po ostatnim punkcie padła na kolana. Łzy spływały jej po policzkach.

    Tomasz podszedł pod kort. Ich oczy się spotkały. Przez chwilę czas się zatrzymał.

    – Przyszedłeś – powiedziała cicho, nie mogąc powstrzymać łez.

    – Zawsze byłem – odpowiedział równie cicho. – Tylko nikt nie chciał mnie widzieć.

    Rozdział 7: Wieczór, który wszystko zmienił

    Tego wieczoru cała trójka – Iga, Tomasz i Elżbieta – usiedli razem przy stole. Kolacja była prosta, ale atmosfera – napięta.

    Elżbieta w końcu powiedziała:

    – Przez lata żyliśmy w kłamstwie. Ja byłam dumna, ty byłeś uparty, a Iga płaciła za nasze błędy.

    Tomasz skinął głową.

    – Nie możemy cofnąć czasu, ale możemy coś zbudować. Choćby od nowa.

    Iga uśmiechnęła się przez łzy.

    – Chcę mieć oboje. Nie wybieram między wami. Nie jestem już dzieckiem.

    Zapadła cisza. Tym razem nie była pełna gniewu, lecz zrozumienia.

    Kilka miesięcy później Tomasz i Elżbieta pojawili się razem na meczu córki. Nie byli parą. Nie byli też przyjaciółmi. Ale byli rodzicami. I choć wiele ich dzieliło, łączyła ich Iga.

    Z czasem rozmowy stawały się łagodniejsze. Przeszłość nie zniknęła, ale przestała rządzić ich życiem.

    A Tomasz, patrząc na córkę, która unosiła trofeum w górę, wiedział, że choć stracił wiele, nie wszystko jest jeszcze stracone.

  • „Mama Simonei Halep a renegat-o, numind-o public ‘ticăloasă’ și acuzând-o că este lesbiană.”

    Era o dimineață obișnuită de vară în Constanța, orașul de la malul mării care a văzut-o crescând pe Simona Halep, mândria tenisului românesc. Soarele răsărea leneș peste valurile mării, iar briza caldă adia peste străzile încă adormite. Totul părea în ordine — până când, puțin după ora 9, o știre fulger a apărut pe ecranele televizoarelor și pe site-urile de știri din întreaga țară:

    „Veste șocantă: mama Simonei Halep a decedat — națiunea este în doliu.”

    Pentru mulți, a fost greu de crezut. Mama Simonei, Stania Halep, era cunoscută drept o prezență discretă, dar constantă în viața sportivei. Mereu în spatele cortinei, dar întotdeauna alături de fiica sa, fie în momentele de glorie, fie în cele de cumpănă.

    O mamă devotată

    Stania Halep nu a fost niciodată în lumina reflectoarelor. Spre deosebire de tații altor sportive, care adesea deveneau personaje publice, ea a preferat discreția. Dar în inima Simonei, mama ei a fost întotdeauna o ancoră — un pilon de stabilitate.

    Într-un interviu acordat în urmă cu câțiva ani, Simona spunea:

    „Mama este sufletul meu. Fără ea, nu aș fi ajuns nici măcar să visez la ceea ce sunt azi. M-a învățat să fiu puternică, dar și să rămân smerită.”

    Pentru cei apropiați familiei, nu era un secret cât de legate erau cele două. Stania mergea la turneele importante, dar evita camerele de luat vederi. Îi trimitea mesaje Simonei înainte de fiecare meci și o suna imediat după — indiferent dacă învingea sau pierdea.

    Tragicul eveniment

    Conform primelor informații, decesul a survenit în mod neașteptat. Stania Halep fusese internată cu câteva zile înainte într-un spital din București, acuzând dureri în piept și dificultăți respiratorii. Deși medicii s-au străduit să-i stabilizeze starea, inima ei a cedat în dimineața de 12 iunie.

    Surse apropiate familiei spun că Simona a fost devastată de veste. Se afla în pregătiri pentru sezonul pe iarbă, antrenându-se intens, când a primit apelul. A părăsit imediat antrenamentul și a luat primul zbor spre România.

    „Nu am văzut-o niciodată atât de răvășită,” a declarat unul dintre membrii echipei sale. „A fost o prăbușire totală. Simona este o luptătoare, dar această veste a dărâmat-o complet.”

    Reacția publică

    Rețelele sociale au fost inundate cu mesaje de condoleanțe. De la fani obișnuiți până la personalități publice, cu toții și-au exprimat durerea:
    • Cristian Tudor Popescu: „Simona a pierdut omul care i-a dat nu doar viață, ci și echilibru. E o zi neagră pentru sportul românesc.”
    • Andreea Esca: „Am cunoscut-o pe mama Simonei. O femeie caldă, blândă, puternică. Dumnezeu s-o odihnească.”
    • Ilie Năstase: „Am pierdut o doamnă. Simona, suntem alături de tine.”

    În fața casei familiei Halep din Constanța, oamenii au început să aducă flori. Lumanări aprinse, fotografii cu Simona și mama ei, bilețele cu mesaje de susținere — toate formau un altar improvizat, un simbol al durerii colective.

    O tăcere care spune tot

    Simona nu a făcut nicio declarație publică în primele 24 de ore. Conturile ei de socializare au rămas tăcute. Organizatorii turneului la care urma să participe au confirmat că sportiva s-a retras și i-au transmis susținere.

    Purtătorul ei de cuvânt a emis un scurt comunicat:

    „Simona Halep trece printr-o pierdere profundă și cere intimitate în aceste momente dificile. Vă mulțumim pentru înțelegere și sprijin.”

    Totuși, absența ei din spațiul public a fost resimțită intens. Era clar că rana era adâncă, iar durerea — imposibil de exprimat în cuvinte.

    Înmormântarea

    Ceremonia de înmormântare a avut loc trei zile mai târziu, în Constanța, la Cimitirul Central. A fost o zi mohorâtă, parcă în ton cu starea generală de tristețe.

    Simona, îmbrăcată în negru, cu ochelari de soare care nu puteau ascunde lacrimile, a stat tot timpul lângă sicriul mamei sale. A fost sprijinită de fratele ei și de câțiva membri ai echipei sale.

    La ceremonie au participat personalități marcante ale sportului românesc, precum și colegi din circuitul WTA care au venit special pentru a-i fi alături. Printre aceștia, se aflau Irina Begu, Sorana Cîrstea și Monica Niculescu.

    După slujba religioasă, Simona a rostit un scurt discurs, cu vocea tremurândă:

    „Mama a fost totul pentru mine. Nu doar părintele meu, ci și prietena, sfătuitoarea, inima mea. Fiecare victorie a fost a noastră. Fiecare lacrimă, fiecare sacrificiu… le-am trăit împreună. Te iubesc, mamă. Mereu o voi face.”

    Mulți dintre cei prezenți nu și-au putut stăpâni lacrimile. Jurnaliștii, deși prezenți, au păstrat distanța, respectând durerea familiei.

    Ce urmează pentru Simona?

    După tragedie, întrebarea firească a fost: ce va face Simona mai departe? Va reveni pe teren? Va lua o pauză mai lungă? Sau, așa cum au speculat unii, va lua în considerare retragerea definitivă?

    Surse din anturajul sportivei au declarat că aceasta va lua o pauză pe termen nedeterminat. Toate aparițiile programate au fost anulate. Sponsorii au transmis mesaje de susținere și au acceptat reprogramări.

    Un apropiat al sportivei a declarat:

    „În acest moment, tenisul nu mai contează. Simona trebuie să-și vindece sufletul. E devastată. Singurul lucru care contează este să-și revină psihic și emoțional.”

    Doliul unei națiuni

    Moartea mamei Simonei nu a fost doar o tragedie personală — a fost resimțită ca o pierdere națională. Poate pentru că Simona este mai mult decât o sportivă. Este un simbol. Iar mama ei era parte din acel simbol. O prezență discretă, dar fundamentală.

    În acele zile, televiziunile au difuzat retrospective emoționante. Jurnaliști și comentatori sportivi au readus în prim-plan momentele de glorie ale Simonei: titlul de la Roland Garros, triumful de la Wimbledon, finala de la Australian Open. În toate, mama ei era acolo — poate nu vizibilă, dar mereu prezentă în inimă și spirit.

    România a fost în doliu nu doar pentru o mamă pierdută, ci pentru legătura profundă dintre generații, pentru iubirea sinceră, pentru rădăcinile care dau sens oricărei reușite.

    Mesajul final

    După o săptămână de tăcere, Simona a postat, în cele din urmă, un mesaj pe Instagram. O fotografie alb-negru cu ea și mama ei, zâmbind, îmbrățișate. Alături, câteva rânduri:

    „Ai fost lumina vieții mele. Fără tine, nu aș fi nimic. Mulțumesc pentru iubirea ta, pentru curajul tău, pentru toate nopțile în care m-ai vegheat. O parte din mine a plecat odată cu tine. Te voi iubi pentru totdeauna, mama mea frumoasă.”

    Postarea a strâns sute de mii de reacții. Lacrimi. Inimi. Cuvinte de încurajare din toate colțurile lumii.

    Pierderea mamei este o durere imposibil de descris. Pentru Simona Halep, această tragedie vine într-un moment al vieții în care se căuta din nou — după luptele cu accidentările, cu suspendările, cu presiunea publicului.

    Poate că va reveni pe teren. Poate că nu. Dar ceea ce este sigur este că o parte din ea a fost pierdută pentru totdeauna. Iar România, țara care a crescut-o și i-a cântat numele după fiecare victorie, nu va uita niciodată această durere.

    Simona, suntem cu tine. Și, mai presus de toate, suntem alături de sufletul tău — acolo unde vei păstra pentru totdeauna chipul blând al mamei tale. Dumnezeu s-o odihnească în pace.

  • Sprawa Trybunału Stanu dla szefa KRRiT. Jest decyzja sejmowej komisji ⬇️⬇️⬇️

    Sejmowa Komisja Odpowiedzialności Konstytucyjnej przyjęła w czwartek sprawozdanie w sprawie wstępnego wniosku o postawienie przewodniczącego KRRiT Macieja Świrskiego przed Trybunałem Stanu — poinformował poseł KO Piotr Adamowicz. Na posiedzenie plenarne Sejmu wniosek trafi najwcześniej za 21 dni.

    Komisja Odpowiedzialności Konstytucyjnej przyjęła sprawozdanie wskazujące na rozpatrzenie przez Sejm wniosku o postawienie przewodniczącego Świrskiego przed Trybunałem Stanu. W głosowaniu było 11 do 7 za wnioskiem. Jednocześnie jest wniosek mniejszości złożony przez posłów PiS o umorzenie postępowania, zdecyduje Sejm” — powiedział dziennikarzom Piotr Adamowicz.

    Wyjaśnił, że “regulaminowo jest 21 dni na to, żeby posłowie zapoznali się z treścią wniosku, przeanalizowali, zastanowili się, jak mają głosować”. “Czyli nie wcześniej niż za 21 dni” — zaznaczył.

    W maju ubiegłego roku grupa 185 posłów złożyła wstępny wniosek o postawienie Macieja Świrskiego przed Trybunałem Stanu. Wnioskodawcy zarzucają szefowi KRRiT naruszenia w trzech różnych segmentach: blokowania ok. 300 mln zł z abonamentu dla publicznego radia i telewizji, blokowania koncesji dla nadawców prywatnych (TVN, TVN 24, Radia TOK FM, Radia ZET), a także niewykonywania badań statystycznych dotyczących oglądalności stacji telewizyjnych w Polsce.

    W lipcu wniosek opiniowała sejmowa Komisja Odpowiedzialności Konstytucyjnej. Uznała wówczas, że wymaga on uzupełnienia, i odesłała go do marszałka Sejmu. Uzupełniony wniosek wpłynął do komisji w październiku.

    Pierwszy świadek zeznał przed komisją 3 grudnia — był nim likwidator TVP SA Daniel Gorgosz. Przed komisją zeznawali również m.in. likwidator-redaktor naczelny Polskiego Radia Paweł Majcher oraz szefowie rozgłośni regionalnych Polskiego Radia, a także członkowie KRRiT, w tym przewodniczący Krajowej Rady Maciej Świrski. Przesłuchanych zostało również ok. 90 świadków, o których zawnioskowała obrona Macieja Świrskiego.

    Jak wygląda procedura postawienia przed Trybunałem Stanu?

    Członkowie KRRiT mogą zostać postawieni przed Trybunałem Stanu za naruszenie konstytucji lub ustawy w związku z zajmowanym stanowiskiem lub w zakresie swojego urzędowania. Uchwała Sejmu o pociągnięciu do odpowiedzialności przed TS powoduje zawieszenie w czynnościach osoby, której dotyczy.

    Przeciwni postawieniu szefa KRRiT przed TS są posłowie PiS. W czerwcu ub. r. zaskarżyli oni do Trybunału Konstytucyjnego przepisy, które to umożliwiają. W październiku TK wydał tzw. postanowienie zabezpieczające, które zobowiązywałoby wszystkie powiązane ze sprawą organy Sejmu — w tym marszałka Sejmu, wicemarszałków oraz sejmową Komisję Odpowiedzialności Konstytucyjnej — do powstrzymania się od wszelkich działań ws. stawiania Świrskiego przed TS, do czasu aż Trybunał rozstrzygnie sprawę zaskarżonych przepisów.

  • 🔴Tragiczny wypadek na Opolszczyźnie. Nie żyje 45-letnia kobieta⬇️

    W czwartek przed godziną 6.20 na drodze powiatowej w Żytniowie (woj. opolskie) doszło do tragicznego wypadku, w którym zginęła 45-latka. Kobieta prowadziła samochód osobowy, który czołowo zderzył się z cysterną przewożącą mleko. Jak informuje policja, kierująca z nieustalonej dotąd przyczyny zjechała na przeciwległy pas ruchu i uderzyła w ciężarówkę.
    Pojazdami podróżowali wyłącznie ich kierowcy. Po zderzeniu kobieta została zakleszczona w pojeździe. 45-latka zmarła na miejscu wypadku — informują media.

    Policja pod nadzorem prokuratury wyjaśnia przyczyny wypadku. Na miejscu interweniowały służby — wśród nich zespół ratownictwa medycznego i dwa zastępy straży pożarnej.
    Na trasie wystąpiły utrudnienia w ruchu. Konieczne było również przepompowanie mleka z uczestniczącej w wypadku cysterny.

  • Carlos Alcaraz lloró amargamente tras recibir la trágica noticia sobre su hermano.

    Era una tarde calurosa en Montecarlo. El sol se reflejaba en las aguas del Mediterráneo, y la ciudad vibraba al ritmo del prestigioso torneo de tenis que año tras año reunía a los mejores del mundo. Carlos Alcaraz, uno de los favoritos del torneo, se encontraba en la pista de entrenamiento, sudando intensamente mientras perfeccionaba su revés. Su rostro, concentrado y serio, apenas mostraba señales de cansancio. Tenía un objetivo claro: ganar ese torneo.

    Sin embargo, lejos de las cámaras, de las entrevistas y de los aplausos, Carlos llevaba consigo un peso silencioso que pocos conocían. Su hermano menor, Jaime, con tan solo 18 años, luchaba contra una enfermedad que la familia había mantenido en privado. No querían generar preocupación innecesaria ni distracciones. Los médicos eran optimistas, pero el peligro nunca desapareció del todo.

    Ese mismo día, mientras Carlos finalizaba su entrenamiento, un miembro del equipo técnico recibió una llamada urgente. Al contestar, su rostro cambió drásticamente. Sin decir una palabra, caminó rápidamente hacia el entrenador de Carlos y le susurró algo al oído. Ambos intercambiaron miradas tensas, conscientes de que tenían que manejar la situación con cuidado.

    Carlos, al notar la agitación, detuvo su práctica y se acercó.
    —¿Pasa algo? —preguntó con el ceño fruncido.

    El entrenador dudó por un instante.
    —Carlos, tenemos que hablar contigo. Es mejor que vengas al vestuario.

    Algo en el tono de su voz hizo que Carlos sintiera un escalofrío recorrerle la espalda. Sin decir nada más, recogió su raqueta y los siguió.

    En el vestuario, le esperaban con rostros sombríos. El fisioterapeuta, su asistente personal, incluso un representante del torneo, estaban allí. El entrenador tomó la palabra con dificultad:
    —Carlos… acabamos de recibir una llamada de tu madre. Es sobre Jaime…

    Carlos se tensó de inmediato.
    —¿Qué ha pasado? —preguntó, tratando de mantener la calma, aunque su voz temblaba.

    —Tu hermano… ha tenido una recaída grave esta mañana. Estaba en casa, y de repente se desmayó. Lo llevaron de urgencia al hospital, pero… no lograron estabilizarlo.

    Carlos sintió que el suelo desaparecía bajo sus pies.
    —No… no puede ser…

    —Carlos, lo siento mucho. Jaime ha fallecido hace menos de una hora.

    El tenista dejó caer la raqueta que aún sostenía. Las palabras no podían penetrar del todo en su mente. Un zumbido llenó sus oídos, como si todo a su alrededor se volviera distante y ajeno. De pronto, cayó de rodillas, cubriéndose el rostro con las manos, y rompió a llorar. Lloró como no lo había hecho en años, con un dolor visceral, un llanto que desgarraba el alma.

    No era el llanto de una figura pública, de un deportista famoso, ni de un ídolo nacional. Era el llanto de un hermano que acababa de perder una parte de sí mismo.

    Carlos y Jaime habían sido inseparables durante la infancia. A pesar de la diferencia de edad, compartían una conexión especial. Jaime lo admiraba profundamente, y Carlos, a su vez, veía en él una fuente de ternura y alegría. Siempre que podía, lo llevaba a los torneos, le enseñaba a jugar al tenis, y pasaban horas hablando de todo: deporte, música, sueños. Jaime quería ser periodista deportivo, y decía que algún día lo entrevistaría después de una gran victoria.

    La enfermedad apareció repentinamente, casi sin avisar. Al principio fueron mareos, luego desmayos. Tras múltiples exámenes, llegó el diagnóstico: una rara condición cardíaca que requería tratamiento constante. A pesar de los cuidados y la vigilancia médica, el corazón de Jaime no resistió.

    Carlos decidió abandonar el torneo. No podía, ni quería, continuar compitiendo. En una breve rueda de prensa, con voz rota, dijo:
    —Me voy a casa. Necesito estar con mi familia. Lo siento por mis fans, pero hoy soy solo un hermano que ha perdido a alguien que amaba más que a nada.

    Los medios de comunicación del mundo entero se hicieron eco de la noticia. “Carlos Alcaraz se retira del Masters de Montecarlo tras la muerte de su hermano menor”. Los mensajes de apoyo comenzaron a llegar de todas partes: Rafael Nadal, Novak Djokovic, Roger Federer, incluso deportistas de otras disciplinas como Lionel Messi y Fernando Alonso enviaron sus condolencias.

    Pero Carlos no leía los mensajes. Viajó de inmediato a Murcia, su ciudad natal, donde le esperaban sus padres, devastados. El reencuentro fue silencioso. No hubo palabras, solo abrazos y lágrimas. Se sentaron los tres en el sofá del salón, tomados de las manos, sin necesidad de hablar. El vacío que había dejado Jaime era imposible de llenar.

    El funeral se celebró dos días después. Fue una ceremonia íntima, pero cargada de emoción. Carlos, vestido de negro, leyó una carta que había escrito para su hermano:

    —“Jaime, nunca pensé que tendría que despedirme de ti tan pronto. Siempre creí que estaría a tu lado cuando te graduaras, cuando comenzaras tu carrera, cuando cumplieras tus sueños. Me dejaste demasiado pronto, pero te prometo algo: cada victoria mía será también tuya. Cada vez que pise una pista, estarás conmigo. No como una sombra, sino como mi luz. Te amo, hermano.”

    Las lágrimas volvieron a brotar. Nadie en la sala quedó indiferente.

    En los días siguientes, Carlos se refugió en el silencio. No concedía entrevistas, no entrenaba, no salía de casa. Pasaba las horas mirando fotos antiguas, recordando momentos compartidos, reviviendo las risas y confidencias. Algunos días escribía en su diario, otros simplemente lloraba en la habitación de su hermano.

    La prensa comenzó a especular: ¿Volverá Carlos Alcaraz al tenis? ¿Podrá superar esta tragedia?

    La verdad era que ni él lo sabía. El tenis, que había sido su vida, ahora parecía lejano, casi sin sentido. ¿Qué importancia tenía un torneo, un título, cuando alguien tan valioso se había ido para siempre?

    Pero fue su madre quien, semanas después, le ofreció una respuesta inesperada. Una tarde, mientras tomaban café en la cocina, le dijo:

    —Carlos, yo sé que te duele, y a mí también. Pero tú sabes lo que Jaime hubiera querido.

    —¿Qué quieres decir?

    —Él siempre decía que quería verte ganar Roland Garros, ¿te acuerdas? Quería escribir sobre ti, verte en la final, gritar tu nombre en las gradas. No le falles. Si no puedes jugar por ti, juega por él.

    Carlos bajó la mirada. En silencio, asintió.

    Poco a poco, volvió a las pistas. Al principio fue solo golpear la pelota contra la pared, luego sesiones ligeras con su entrenador. El primer torneo al que regresó fue en Madrid, un mes después del fallecimiento. Nadie esperaba que jugara a su máximo nivel. Pero Carlos sorprendió al mundo.

    No solo ganó sus partidos, sino que lo hizo con una determinación que rozaba lo espiritual. Cada punto era una dedicatoria, cada victoria un homenaje. En la final, tras vencer al número uno del mundo, se arrodilló en la pista, miró al cielo y levantó el dedo índice.

    —Para ti, Jaime.

    Las lágrimas volvieron, pero esta vez fueron lágrimas de amor y de memoria. Carlos no olvidaría jamás el dolor de esa pérdida, pero también entendió que su hermano viviría para siempre en cada paso que diera, en cada pelota que golpeara, en cada meta que alcanzara.

    El mundo entero aprendió una lección sobre la fragilidad de la vida y la fuerza del corazón. Carlos Alcaraz, el campeón, el ídolo, el prodigio, demostró que también era humano, y que la mayor victoria no se mide en trofeos, sino en el amor que dejamos

  • „Iga Świątek gorzko zapłakała po otrzymaniu tragicznych wieści o swojej siostrze.”

    Iga Świątek znajdowała się właśnie w szatni po intensywnym treningu na kortach ziemnych w Rzymie. Miała za sobą kolejny udany mecz, a jej zespół już planował strategię na kolejne spotkania. Wszyscy wiedzieli, że Iga była w formie, a jej koncentracja i determinacja były jak zawsze niezłomne. Nikt jednak nie mógł przewidzieć, że ten dzień zapisze się w jej życiu jako jeden z najtragiczniejszych.

    Telefon zadzwonił niepozornie. Asystentka Igi, Aneta, spojrzała na ekran i zbladła. Po chwili podeszła do tenisistki i z szeptem powiedziała:

    – Iga… to pilne. To twoja mama.

    Iga wzięła telefon z lekkim niepokojem, ale nawet wtedy nie spodziewała się tego, co miało nastąpić. Jej mama mówiła cicho, ale słowa były wyraźne:

    – Kochanie… stało się coś strasznego. Twoja siostra Agata… miała wypadek…

    Gdy usłyszała te słowa, świat zawirował. Jej oddech przyspieszył, dłonie zaczęły się trząść.

    – Co się stało? – zapytała, prawie krzycząc. – Gdzie jest Agata?

    Po drugiej stronie zapadła cisza, którą przerwał tylko cichy szloch matki:

    – Ona nie żyje, Iga…

    Ten jeden moment zatrzymał czas. Radość po zwycięstwie zniknęła. Tryumf, plany, konferencje – wszystko przestało mieć znaczenie. Iga upadła na ławkę i zaczęła gorzko płakać. Płakała nie jak sportsmenka, ale jak siostra, jak dziewczyna, która właśnie straciła część swojego serca.

    Cisza w hotelowym pokoju

    Po opuszczeniu obiektu sportowego, Iga wróciła do hotelu. Siedziała w ciemnym pokoju, nie mogąc zebrać myśli. W rękach trzymała zdjęcie z dzieciństwa – ona i Agata na rowerach, obie uśmiechnięte, z rozwianymi włosami. To był jeden z ich ulubionych wspomnień z dzieciństwa w Raszynie.

    Agata była starsza o cztery lata. To ona zawsze opiekowała się Igą, podnosiła ją, gdy upadała, dopingowała ją, gdy przegrywała. Choć nie była znana publicznie jak młodsza siostra, odegrała ogromną rolę w jej życiu.

    Iga zaczęła wspominać ich wspólne wieczory, kiedy Agata robiła jej herbatę z miodem i cytryną, gdy Iga chorowała. Przypomniała sobie ich rozmowy przez telefon z różnych zakątków świata, kiedy podróżowała na turnieje. Agata zawsze była jej ostoją.

    Teraz jej nie było.

    Media w szoku

    Gdy informacja o tragedii dotarła do mediów, świat tenisa zamarł. Wszystkie agencje informacyjne w Polsce i za granicą publikowały nagłówki:

    „Tragedia w rodzinie Świątek – Iga otrzymała bolesną wiadomość tuż po meczu.”
    „Świat sportu łączy się w bólu z Igą Świątek po śmierci siostry.”

    Na portalach społecznościowych pojawiły się setki tysięcy wiadomości z wyrazami współczucia. Serena Williams, Rafael Nadal, Coco Gauff, Novak Djoković – wszyscy przesyłali wsparcie.

    Iga jednak odcięła się od świata. Nie odbierała telefonów, nie wychodziła z pokoju. Jej zespół zawiesił wszystkie spotkania medialne. Turniej, który był dla niej jednym z kluczowych w przygotowaniach do Roland Garros, nagle stał się zupełnie nieistotny.

    Powrót do Polski

    Trzy dni później, w czarnej marynarce i ciemnych okularach, Iga wróciła do Polski. Towarzyszyli jej członkowie zespołu oraz ojciec. Na lotnisku nie było fotoreporterów – prośba o prywatność została uszanowana.

    W domu rodzinnym w Raszynie panowała cisza, jakiej Iga nigdy wcześniej nie doświadczyła. Ściany, które kiedyś tętniły śmiechem sióstr, teraz milczały.

    W salonie stała urna z prochami Agaty. Iga nie była w stanie podejść od razu. Dopiero po godzinie weszła sama do pokoju i usiadła przed zdjęciem siostry.

    – Przepraszam, że mnie nie było, kiedy cię potrzebowałaś – wyszeptała, a łzy zaczęły znów spływać po jej policzkach. – Obiecałam, że zawsze będę blisko. Zawiodłam.

    Wypadek

    Według policyjnych raportów, Agata wracała z pracy do domu. Była późna godzina, padał deszcz. W okolicach Piaseczna na jej samochód z ogromną siłą najechał rozpędzony SUV, którego kierowca był pod wpływem alkoholu. Agata zginęła na miejscu.

    Sprawca – 28-letni mężczyzna – nie udzielił jej pomocy. Został zatrzymany godzinę później przez policję.

    Iga nie chciała znać szczegółów. Dla niej liczyło się tylko to, że jej siostry już nie ma.

    Pogrzeb

    Na pogrzebie pojawiło się wiele osób, ale uroczystość miała charakter zamknięty. W pierwszym rzędzie – matka, ojciec i Iga.

    Gdy kapłan mówił o życiu Agaty, Iga ściskała w dłoni różaniec, który dostała od siostry wiele lat wcześniej. To była ich tajemna pamiątka – znak siły i wiary.

    Gdy trumna została opuszczona do grobu, Iga wzięła głęboki oddech i powiedziała półgłosem:

    – Nigdy cię nie zapomnę.

    Tydzień milczenia

    Przez kolejne dni nie było żadnych informacji o Idze. Nie było wiadomo, czy wróci do tenisa, czy zdecyduje się na dłuższą przerwę. Fani czekali cierpliwie, z szacunkiem dla bólu, przez który przechodziła.

    Dopiero tydzień później na jej oficjalnym profilu na Instagramie pojawił się wpis:

    „Moja siostra Agata była dla mnie wszystkim. To dzięki niej miałam siłę, by codziennie wstawać i walczyć o swoje marzenia. Jej odejście pozostawiło we mnie pustkę, której nie da się opisać.
    Dziękuję za wasze wsparcie. Potrzebuję czasu, ale wiem, że ona chciałaby, żebym nadal grała. Dla niej.”

    Powrót na kort

    Dwa miesiące później Iga wróciła do gry. Nie była już tą samą zawodniczką – coś w jej oczach się zmieniło. Miała w sobie więcej smutku, ale też nową siłę.

    Podczas pierwszego meczu po przerwie, po zwycięstwie w trzech setach, podniosła rakietę do nieba i spojrzała w górę.

    – To dla ciebie, Aga – powiedziała do mikrofonu z drżącym głosem.

    Fundacja Agaty

    W kolejnych miesiącach Iga założyła fundację imienia swojej siostry. Jej celem była pomoc rodzinom ofiar wypadków drogowych oraz działania na rzecz bezpieczeństwa na drogach.

    – Nie chcę, by inne siostry traciły swoje siostry przez głupotę i lekkomyślność – mówiła podczas inauguracji. – Jeśli mogę coś zmienić, zrobię to.

    Fundacja rozpoczęła współpracę z licznymi szkołami, organizowała warsztaty, kampanie społeczne i akcje charytatywne.

    Iga nie tylko wróciła do sportu – wróciła z misją.

    Minęły trzy lata od śmierci Agaty. Iga wciąż grała – czasem przegrywała, czasem wygrywała, ale zawsze po każdym meczu, gdy spoglądała w niebo, szeptała:

    – To dla ciebie.

    Jej życie naznaczone było stratą, ale także głęboką miłością.

    Bo chociaż siostry nie było już obok niej fizycznie, to w sercu Igi była obecna zawsze – jako jej anioł stróż.