Category: Iga Świątek

Lena Krawiec była największą nadzieją polskiego tenisa od dekady. Młoda, utalentowana, zdeterminowana. Jej uderzenia były precyzyjne jak skalpel, a jej psychika – żelazna. W wieku 22 lat miała już na koncie dwa wielkoszlemowe tytuły, złoty medal olimpijski i status idolki nastolatek na całym świecie. Jej twarz gościła na bilbordach, okładkach magazynów i w reklamach napojów izotonicznych.

Za tym sukcesem stał człowiek – jej ojciec i zarazem pierwszy trener – Tomasz Krawiec. Były wioślarz, człowiek o twardych zasadach, bezkompromisowy, surowy, nieugięty. Dla Leny był wszystkim – ojcem, mentorem, nauczycielem i… cieniem.

Od dzieciństwa wiedziała, że jego miłość nie jest bezwarunkowa. Każda porażka była nie tylko jej, ale też jego. A może przede wszystkim jego.

Część II: Pierwsze pęknięcia

Zaczęło się niewinnie. Lena odmówiła udziału w jednym z mniejszych turniejów w Azji, twierdząc, że potrzebuje odpoczynku. Tomasz uznał to za akt słabości. „Nie po to trenowaliśmy przez lata, żebyś teraz robiła sobie wakacje!” – krzyczał, gdy odmówiła wejścia do samolotu.

Potem pojawiły się różnice w doborze sztabu szkoleniowego. Lena chciała zatrudnić psycholożkę sportową, z którą pracowała podczas Igrzysk. Tomasz uznał to za „modne bzdury z Zachodu”. „Silna głowa nie potrzebuje terapeuty, tylko zwycięstw” – powiedział, trzaskając drzwiami po jednej z kłótni.

Publicznie jednak wciąż trwali jako idealny duet: ojciec i córka, oboje zwycięzcy.

Część III: Bunt

Rok później Lena zaczęła trenować z nowym trenerem – byłym zawodnikiem z Hiszpanii, który wprowadził w jej grę więcej finezji. Zrezygnowała też z udziału w kilku turniejach, by poświęcić czas na regenerację i życie osobiste. Media zaczęły spekulować: „Czy Lena Krawiec odsuwa się od ojca?” „Nowy rozdział bez Tomasza?”

Wreszcie nadszedł moment, który zmienił wszystko.

Podczas konferencji prasowej po jednym z turniejów Lena powiedziała wprost:

– Chcę żyć własnym życiem. Dziękuję tacie za wszystko, ale teraz idę swoją drogą.

Tomasz zareagował błyskawicznie. Kilka godzin później udzielił wywiadu dla jednego z portali sportowych. Zmęczony, wściekły, rozczarowany powiedział jedno zdanie, które obiegło media na całym świecie:

– Ona jest hańbą dla naszej rodziny. A może i dla naszego narodu.

Część IV: Burza medialna

Nagłówki były bezlitosne:
• „Tomasz Krawiec: Moja córka mnie zdradziła!”
• „Ojciec przeciwko córce – dramat w rodzinie Krawców”
• „Polski tenis podzielony: kto ma rację?”

W mediach społecznościowych rozgorzała wojna. Jedni stali po stronie Leny – młodej kobiety, która wreszcie chciała żyć po swojemu. Inni bronili Tomasza – ojca, który poświęcił wszystko, by wynieść córkę na szczyt.

Lena nie komentowała. Skupiła się na grze. Wygrała US Open, a potem w geście triumfu spojrzała prosto w kamerę i wyszeptała: „Dziękuję tym, którzy wierzyli we mnie wtedy, gdy było trudno.”

Ale Tomasz nie przestał. Udzielał kolejnych wywiadów. Wystąpił w programie śniadaniowym. Zaczął pisać książkę: „Ojciec mistrzyni: prawda zza kulis”.

⸻

Część V: Cisza

Po roku napięcia, medialnych przepychanek i rodzinnych awantur nastąpiła cisza. Tomasz zniknął z mediów. Lena przestała się wypowiadać o ojcu. Jej twarz nie pojawiała się już w reklamach. Skupiła się na fundacji pomagającej młodym sportowcom z małych miejscowości.

W jednej z cichych rozmów z dziennikarką powiedziała tylko:

– Wolałabym, żeby mnie po prostu kochał, a nie kształtował jak projekt. Ale nie żałuję. W końcu jestem wolna.

Część VI: Spotkanie

Minęło pięć lat. Lena miała 27 lat, była wciąż w formie, ale już mniej obecna w turniejach. Rozważała zakończenie kariery. Tomasz miał 63 lata, żył na wsi pod Warszawą, z dala od kamer.

Pewnego dnia przyszedł list. Pisany ręcznie, krótkim pismem. Bez oskarżeń, bez goryczy.

Lena,

Jeśli będziesz kiedyś przejeżdżać przez Piaseczno, zatrzymaj się na chwilę. Wciąż tu jestem. I chciałbym ci powiedzieć jedno zdanie, którego nigdy nie powiedziałem głośno.

Tata.

Lena przyjechała. Bez kamer, bez dziennikarzy, bez fanów. Tylko ona i on. Na ganku starego domu siedział mężczyzna, który przez lata był dla niej wszystkim – i nikim.

Nie powiedzieli wiele. Ale jedno zdanie wypowiedziane przez Tomasza zostało z nią na zawsze:

– Przepraszam, że nie potrafiłem być po prostu twoim ojcem.

Część VII: Nowy początek

Po tym spotkaniu Lena znów się uśmiechała. Nie wróciła do współpracy z ojcem. Ale wysłała mu zdjęcie swojego pierwszego dziecka, gdy sama została matką.

Dziś mówi w wywiadach:

– Nie da się cofnąć czasu. Ale można zbudować coś od nowa – nawet jeśli to tylko kilka cegieł.

A Tomasz? Wciąż nie pojawia się publicznie. Jego książka nigdy nie została wydana. W szufladzie ma rękopis z nowym tytułem:
„Nie mistrzyni, lecz córka”.

Był słoneczny, czerwcowy poranek. Iga Świątek wróciła właśnie z Paryża, gdzie zdobyła swój kolejny tytuł wielkoszlemowy na Roland Garros. Polska znów świętowała — prezydent gratulował jej na Twitterze, a kibice w Warszawie planowali wielkie powitanie na Placu Zamkowym.

Ale tego dnia w domu Świątków panowała dziwna cisza. Nie było radości, nie było śmiechu, nie było planów na przyszłość. Iga, choć uśmiechała się do kamer, czuła ciężar niepokoju w sercu. Jej ojciec, Tomasz Świątek, nie pojawił się na żadnym meczu turnieju, choć zwykle był jej najwierniejszym kibicem. Gdy próbowała się z nim skontaktować, odbierał krótko, lakonicznie, bez energii.

Tego dnia, gdy wysiadła z samolotu, odebrała wiadomość, która zmieniła wszystko.

Rozdział 2: Wiadomość, która zatrzymała czas

– Iga… musisz natychmiast przyjechać do Raszyna – powiedziała przez telefon jej siostra, Agata, drżącym głosem. – Stało się coś strasznego… tata…

Telefon wypadł jej z ręki. Serce zamarło. Kilka minut później, w samochodzie jadącym na południe od Warszawy, ręce trzęsły jej się tak bardzo, że nie była w stanie utrzymać kubka z kawą. Kierowca, milczący i zaniepokojony, próbował nie zadawać pytań.

Gdy dojechała, przed domem stało już kilku dziennikarzy. Ale ich aparaty nie pstrykały zdjęć — byli zbyt zszokowani. Karetka pogotowia właśnie odjeżdżała, a sanitariusze mieli spuszczone głowy.

Rozdział 3: Tragedia w sercu rodziny

Tomasz Świątek zmarł nagle w wieku 62 lat na skutek zatoru płucnego. Nie miał wcześniej żadnych poważnych objawów. Wieczorem oglądał telewizję, rozmawiał z żoną, po czym zasnął… i już się nie obudził.

Iga osunęła się na kolana, gdy lekarz wypowiedział te słowa. Nie wierzyła. Jeszcze kilka dni temu pisał jej wiadomości, chwalił serwis, komentował występ na korcie. Nie było żadnych sygnałów.

Rodzina była zdruzgotana. Jej matka, Dorota, nie odzywała się przez wiele godzin. Siedziała w salonie wpatrzona w pustkę. Agata, starsza siostra Igi, próbowała dzwonić do dalszej rodziny, ale nie była w stanie dokończyć żadnego zdania. Łzy płynęły nieprzerwanie.

Rozdział 4: Świat reaguje

Wiadomość o śmierci Tomasza Świątka błyskawicznie obiegła światowe media. ESPN, BBC, Eurosport – wszystkie portale informacyjne zamieściły wzruszające wspomnienia o ojcu mistrzyni. Przypominano, że sam był olimpijczykiem, reprezentantem Polski w wioślarstwie.

„To dzięki niemu Iga została mistrzynią. Był jej przewodnikiem, mentorem i największym wsparciem” – pisano.

Na Twitterze pojawiły się tysiące kondolencji. Rafael Nadal napisał:
„Iga, jestem z Tobą sercem. Twoja siła zawsze mnie inspirowała – teraz potrzebujesz jej najbardziej. Trzymaj się.”

Serena Williams opublikowała czarno-białe zdjęcie Igi z ojcem i dodała krótki komentarz:
„Nie da się zrozumieć takiej straty. Współczuję.”

Polscy kibice organizowali czuwania z zniczami i flagami z czarnymi wstążkami. Kraków, Poznań, Wrocław – wszędzie widać było transparenty: „Iga, jesteśmy z Tobą”, „Tomasz Świątek – ojciec mistrzyni, bohater”.

Rozdział 5: Pogrzeb narodowy

Rodzina początkowo planowała skromną uroczystość. Ale premier, prezydent i Polski Komitet Olimpijski zaproponowali pogrzeb państwowy. Choć Tomasz nie był politykiem, zasłużył się dla kraju nie tylko jako sportowiec, ale jako symbol wsparcia, jakie rodzina może dać młodemu talentowi.

W sobotę, tydzień po jego śmierci, tysiące ludzi zjechało się na cmentarz w Warszawie. Wśród nich – sportowcy, dziennikarze, trenerzy, kibice. Iga niosła urnę z prochami ojca. Cała na czarno, bez makijażu, bez słowa – tylko łzy spływały jej po policzkach.

Przy grobie powiedziała:

– Tato, całe życie byłeś moim największym fanem. Dziś ja jestem Twoją fanką. Dziękuję za wszystko. Nigdy nie zapomnę.

Rozdział 6: Milczenie na korcie

Iga natychmiast wycofała się z zaplanowanych turniejów w Berlinie i Wimbledonie. Napisała w oświadczeniu:

„Nie jestem w stanie rywalizować. Moje serce pękło. Muszę być z rodziną, muszę być sama ze sobą.”

Jej zespół zadecydował o zawieszeniu wszelkich aktywności medialnych. Nie udzielała wywiadów, nie publikowała postów. Jej konto na Instagramie zamilkło.

Niektórzy spekulowali, że może zakończyć karierę. Inni – że wróci silniejsza niż kiedykolwiek. Ale wszyscy zgodnie przyznali jedno: strata ojca była dla niej ciosem, z którego trudno się podnieść.

Rozdział 7: Rodzina w żałobie

Dom w Raszynie stał się miejscem żałoby. Przyjaciele i bliscy przyjeżdżali codziennie. Przynosili kwiaty, wspominali Tomasza, opowiadali anegdoty. Rodzina powoli zaczynała rozmawiać, dzielić się bólem.

Iga spędzała długie godziny w ogrodzie, w którym ojciec sadził róże. Nosiła jego stary sweter, słuchała jego ulubionej muzyki – klasyki z lat 80.

Najtrudniejsze były wieczory. Cisza, która zapadała w domu, przypominała, że ktoś odszedł na zawsze.

Rozdział 8: Pamięć, która zostaje

Polski Związek Tenisowy ogłosił, że jeden z kortów centralnych w Warszawie zostanie nazwany imieniem Tomasza Świątka. Ministerstwo Sportu uruchomiło specjalny fundusz stypendialny dla młodych sportowców z rodzin o niskich dochodach – nazwany „Fundacją Świątka”.

Iga nie była jeszcze gotowa, by przemawiać publicznie. Ale wysłała list, który odczytał jej trener:

„Mój tata zawsze powtarzał, że sukces nie rodzi się z talentu, ale z charakteru. Wierzę, że jego wartości będą teraz pomagać innym. Dziękuję wszystkim za pamięć i wsparcie.”

Rozdział 9: Powrót

Po dwóch miesiącach Iga wróciła do treningów. Powoli, z bólem, ale z determinacją. Jej pierwszy mecz odbył się w Cincinnati. Wyszła na kort w czarnej opasce, z imieniem „Tomasz” wyszytym na rakiecie.

Wygrała w dwóch setach. Ale po meczu nie cieszyła się jak zwykle. Podeszła do trybun, spojrzała w niebo i szepnęła:

Rozdział 10: Żałoba, która uczy życia

Tragedia, która dotknęła Igę Świątek, stała się lekcją dla całego kraju. Pokazała, jak kruche jest życie i jak wielka może być miłość córki do ojca. Pokazała też, że sportowiec to nie tylko maszyna do wygrywania, ale przede wszystkim człowiek – z sercem, które potrafi pękać.

Polska była dumna z Igi przed tragedią. Ale po niej – była z nią w bólu.

Dziś, gdy wspomina się Tomasza Świątka, nie mówi się tylko o olimpijczyku. Mówi się o człowieku, który był filarem swojej rodziny, mentorem, przyjacielem, i największym fanem córki, która

Irańska armia po raz drugi w nocy z soboty na niedzielę uderzyła w Izrael. Jak podaje dziennik “Haarec”, w sumie w ataku zginęło pięć osób. Tymczasem izraelska armia informuje, że przeprowadziła kolejne ataki w Iranie.

Agencja AFP pisze, że syreny alarmowe zawyły w Jerozolimie i Tel Awiwie, w miastach tych słychać było eksplozje. Armia izraelska poinformowała na platformie X, że miliony ludzi “uciekają obecnie do schronów” w kilkunastu miastach w całym kraju.

skierowanych przeciwko celom związanym z “projektem broni nuklearnej”, w tym na ministerstwu obrony Iranu.

Siły powietrzne przeprowadziły dużą serię ataków opartych na informacjach wywiadowczych, wymierzonych w kilka celów w Teheranie związanych z projektem broni nuklearnej reżimu irańskiego” — powiadomiła izraelska armia. Irańska agencja informacyjna Tasnim potwierdziła, że ministerstwo obrony w Teheranie było celem izraelskich ataków, a jeden z budynków został “lekko uszkodzony”.

Wcześniej w nocy z soboty na niedzielę irańska telewizja państwowa ogłosiła, że rakiety i drony uderzyły w cele militarne w Izraelu. Izraelska straż pożarna podała, że otrzymała doniesienia o uszkodzeniach budynków mieszkalnych oraz pożarach i reaguje na te zgłoszenia.

Izraelskie pogotowie ratunkowe przekazało, że jeden z pocisków uderzył w dwupiętrowy dom w zamieszkiwanym w przeważającej większości przez izraelskich Arabów mieście Tamra. Początkowo informowano, że zginęła jedna kobieta, a 13 osób zostało rannych. Później przekazano, że liczba ofiar śmiertelnych wzrosła do trzech.

Jednocześnie izraelskie lotnictwo przekazało, że prowadzi nalot na cele militarne w Teheranie, ale nie podano dalszych szczegółów i rezultatów operacji. Irańskie ministerstwo ropy potwierdziło doniesienia medialne, że Izraelczycy uderzyli w dwa magazyny paliw w pobliżu stolicy.

Deszczowy wieczór spowił Warszawę szarym, ciężkim niebem. Na dziesiątym piętrze jednego z bloków na Żoliborzu, za grubą warstwą pary na szybie, stała kobieta w dresie sportowym, z włosami związanymi w ciasny kucyk. Miała trzydzieści dwa lata, a jej twarz, choć młoda, nosiła ślady zmęczenia – nie tego fizycznego, ale głębokiego, emocjonalnego. Miała na imię Lena Majewska i była niegdyś złotą nadzieją polskiego sportu.

Była mistrzynią świata w biegach średniodystansowych. Jej nazwisko widniało na okładkach magazynów, na billboardach i w umowach sponsorskich. Ale za błyskiem fleszy kryła się historia, która nigdy nie ujrzała światła dziennego. Tego dnia wszystko miało się zmienić.

Zadzwonił dzwonek do drzwi. Lena westchnęła i otworzyła je powoli. Za progiem stał on – jej ojciec, Andrzej Majewski, dawny trener kadry narodowej i surowy patriarcha, który od dzieciństwa kształtował ją jak glinę. W ręku trzymał czapkę, w oczach miał cień złości i frustracji.

– Cześć – rzucił chłodno, nie oczekując odpowiedzi. – Musimy porozmawiać.

Lena odsunęła się na bok bez słowa. Wiedziała, że ta rozmowa kiedyś nadejdzie. Bała się jej od lat. Bo choć zerwała kontakt z ojcem, zerwała również z jego wpływem. To był jej bunt – długo wyczekiwany i boleśnie odczuty.

Usiedli naprzeciwko siebie przy kuchennym stole. Przez chwilę w mieszkaniu panowała cisza, którą przerywało tylko tykanie starego zegara. W końcu Andrzej odezwał się pierwszy.

– Słyszałem, że wystąpiłaś w tym programie telewizyjnym. Opowiadałaś o rodzinie.

– Mówiłam prawdę – odpowiedziała spokojnie Lena.

– Prawdę?! – wybuchł. – Nazwałaś mnie tyranem! Powiedziałaś, że zniszczyłem ci dzieciństwo!

– A nie zniszczyłeś? – zapytała sucho. – Wiesz, że nigdy nie miałam wakacji? Że nie mogłam mieć przyjaciół, bo każdy dzień był wypełniony treningiem? Że gdy płakałam z bólu, mówiłeś, że jestem słaba?

Andrzej zacisnął pięści.

– Zrobiłem z ciebie mistrzynię. Dziękuj mi, a nie obwiniaj.

Lena uśmiechnęła się smutno. To był właśnie on – człowiek, który mylił sukces z miłością, dyscyplinę z przemocą.

– Chciałam być twoją córką, nie twoim projektem – wyszeptała.

Wtedy Andrzej wstał, podniósł głos i powiedział słowa, które na zawsze wyryją się w jej pamięci:

– Żałuję dnia, w którym się urodziłaś, ty skandaliczna, głupia, stara Polko.

W mieszkaniu zapadła cisza. Te słowa odbiły się echem od ścian, jak grom z jasnego nieba.

Lena nie zareagowała. Patrzyła tylko na niego z mieszaniną bólu i ulgi. Ulgi, bo wreszcie maska opadła. Zobaczyła prawdziwego ojca – nie trenera, nie autorytet, ale człowieka pełnego żalu i gniewu.

Andrzej odwrócił się i wyszedł. Drzwi trzasnęły za nim z hukiem.

II. Powrót do przeszłości

Lena miała osiem lat, kiedy ojciec zapisał ją na pierwszy trening. Pamięta, jak padał deszcz, a ona miała gorączkę. Chciała zostać w domu, obejrzeć bajki i wypić herbatę z malinami. Ale ojciec powiedział, że „sport nie zna choroby”. Zmuszał ją do biegu po śliskiej tartanowej nawierzchni, aż zemdlała.

Tak było zawsze. Każda porażka oznaczała dodatkowe okrążenia. Każdy medal – tylko przystanek w drodze do czegoś większego. Nie było pochwał, tylko wymagania.

Mama, cicha i uległa, próbowała czasem stanąć w obronie córki, ale kończyło się to krzykiem, drzwiami trzaskającymi o framugę, a czasem… milczeniem na kilka dni.

Gdy Lena miała piętnaście lat, wygrała swoje pierwsze mistrzostwa Europy juniorów. Wróciła do domu ze złotym medalem, szukając w oczach ojca uznania. Ale on tylko powiedział:

– To dopiero początek. Jutro zaczynamy o szóstej.

III. Cień sukcesu

Lata mijały. Lena zdobywała kolejne medale, stawała się ikoną, ale w środku była coraz bardziej pusta. Na konferencjach uśmiechała się szeroko, a nocami płakała do poduszki. Czuła, że żyje życiem, którego nigdy nie wybrała. Ojciec sterował wszystkim – jej kontraktami, decyzjami, wywiadami. Była marionetką w jego rękach.

Aż do pewnego dnia.

W wieku trzydziestu lat, po kolejnym występie na mistrzostwach, ogłosiła koniec kariery. Bez zapowiedzi, bez konsultacji z ojcem. Po prostu… przestała.

Andrzej zareagował w przewidywalny sposób. Zrugał ją w mediach, nazwał „zdrajczynią narodowej dumy”. Ale Lena nie odpowiedziała. Wyprowadziła się, odcięła. Zaczęła terapię. Po raz pierwszy zaczęła żyć.

IV. Rozliczenie

Po tamtej wizycie Andrzeja, Lena długo siedziała w kuchni. Nagrała wszystko. Wiedziała, że może to ujawnić, może go zniszczyć. Ale nie zrobiła tego.

Zamiast tego, napisała książkę. Nie była to zemsta. To było oczyszczenie. Opisała swoje dzieciństwo, młodość, karierę i moment, kiedy usłyszała słowa: „Żałuję dnia, w którym się urodziłaś”.

Książka stała się bestsellerem. Kobiety z całej Polski pisały do niej listy, dziękując za odwagę. Mężczyźni przepraszali swoje córki. Świat się zmieniał.

A Andrzej?

Zniknął. Zamieszkał na wsi. Nikt go więcej nie widział publicznie.

V. Pojednanie

Dwa lata później Lena odebrała telefon. Głos pielęgniarki poinformował ją, że ojciec leży w szpitalu. Rak. Ostatnie stadium.

Pojechała. Z wahaniem, ale pojechała.

Zobaczyła go wychudzonego, siwego, niepodobnego do tyrana z dawnych lat.

– Przyszłaś – wyszeptał z trudem.

– Tak – odpowiedziała.

Milczeli długo. W końcu Andrzej powiedział:

– Nie byłem dobrym ojcem.

Lena skinęła głową. Nie potrzebowała przeprosin. Potrzebowała tego, by on to zrozumiał.

Zmarł tej samej nocy. Trzymała go za rękę.

Lena założyła fundację wspierającą młodych sportowców. Ale nie tych najlepszych. Tych, którzy się zmagają – z presją, z wymaganiami, z rodziną.

Na jej stronie głównej widniał cytat:

„Nie jesteśmy stworzeni do bycia idealni. Jesteśmy stworzeni do bycia wolnymi.”

I każdego dnia, patrząc w lustro, Lena wiedziała, że odzyskała swoje życie. Już nie była projektem. Była

Michał Kołodziejczak to polityk obozu rządzącego, którego nazwisko w ostatnich dniach jest jednym z najczęściej wymienianych w mediach. Lider Agrounii kilka dni temu zapowiedział, że “spakował swoje walizki” i lada moment odejdzie ze stanowiska wiceministra rolnictwa. To ostatecznie jeszcze nie nastąpiło, ale jak mówią rolnicy z jego organizacji, nastąpić powinno. — Siedząc w Warszawie, Kołodziejczak nie może zrobić kompletnie nic. Już lepiej by ponownie wyszedł on z nami na drogi albo na tory — mówią rozmówcy Onetu.

Mija 18 miesięcy, od kiedy Michał Kołodziejczak został wiceministrem rolnictwa. Na to stanowisko nominował go sam Donald Tusk, który przed wyborami w 2023 r. wszedł z krytykującą go wcześniej Agrounią w koalicję i zaproponował Kołodziejczakowi wysokie miejsce na liście wyborczej Koalicji Obywatelskiej.

Dla Agrounii miał to być olbrzymi przełom. Z organizacji, która o prawa rolników walczyła protestując na drodze, torach czy blokując ukraińskie pociągi na granicy, rolniczy związek zawodowy stał się grupą, która swojego człowieka ma tam, gdzie podejmowane są najważniejsze decyzje dotyczące rolników w Polsce.

Półtora roku później sam Kołodziejczak sygnalizuje jednak, że jego misja w rządzie jest jałowa. Dzień po II turze wyborów prezydenckich w rozmowie z dziennikarzami Polsat News, polityk stwierdził, że winą za przegraną Rafała Trzaskowskiego obarcza PSL oraz Władysława Kosiniaka-Kamysza. Po chwili dodał, że sam jest “gotowy do odejścia z rządu”. W jego ocenie zmiany wprowadzane przez ministra rolnictwa i rozwoju wsi Czesława Siekierskiego są zbyt wolne, co przekłada się na niezadowolenie rolników.

Wiele osób zastanawia się, czy tamta deklaracja była realna, czy też może Kołodziejczak “zagrał” swoją dymisją wiedząc, że w mediach pojawią się negatywne informacje na jego temat. We wtorek 10 czerwca serwis Goniec.pl napisał, że wiceminister rolnictwa miał kupić sobie dyplom wyższych studiów na niesławnym Collegium Humanum.

Minister “figurant”. Dużo chce, ale mało może

W tej sytuacji Onet sprawdził, jak rolnicy z całej Polski oceniają pracę Michała Kołodziejczaka. O jego sukcesy i porażki pytaliśmy głównie ludzi zrzeszonych w Agrounii, choć nie tylko. Naszymi rozmówcami byli zawsze rolnicy “zawodowi” czyli tacy, którzy z roli, jej uprawy lub hodowli zwierząt żyją na co dzień.

Jak oceniam Kołodziejczaka? Użyje szkolnej przenośni. Za chęci dałbym mu trzy plus. Za efekty nie mogę jednak postawić nic więcej niż jedynkę — mówi Karol, rolnik z okolic Sandomierza.

— On niby cały czas coś chce zmieniać. Spotyka się z rolnikami, zaprasza nas na spotkania do ministerstwa. To takie narady. Jeździłem na nie przez pierwsze 4-5 miesięcy po zaprzysiężeniu Michała na wiceministra. Później sobie odpuściłem. To nie ma sensu, bo on tam jest w tym ministerstwie figurantem. Przykre, ale prawdziwe. Kołodziejczak nie ma absolutnie żadnej sprawczości. Zgłasza jakieś projekty, ale one są blokowane lub hamowane. Tak działa kierownictwo ministerstwa z PSL i cała urzędnicza “machina”, która również jest obstawiona na Wspólnej [przy tej warszawskiej ulicy mieści się siedziba ministerstwa] przez partię ludowców.

Podobnych głosów jest więcej. Kołodziejczak zdaniem naszych rozmówców dał się Tuskowi i PSL wpędzić w “pułapkę”. Twierdzą, że moment, gdy zaproponowano mu tekę wiceministra, był zagraniem “szachowym”. Od tego czasu Agrounii nie wypada już blokować dróg i torów. Gdyby to robiła, to w praktyce jej działacze protestowaliby przeciwko swojemu własnemu liderowi. — Społeczeństwo i tak ju źle nastawione do rolników uznałoby nas za schizofreników — mówi rolnik Karol.

— Ale teraz PSL blokuje każdy pomysł Kołodziejczaka, bo to nie jest w interesie tej partii, by pokazać ludziom na wsi, że Agrounia potrafi coś dla nich wywalczyć. Jeśli ktoś ma “plusować” na wsi to lepiej, by realizowano pomysły PSL. Wiem, że oni tak myślą, bo mam w bliskiej rodzinie działaczy ludowców. De facto w ministerstwie rolnictwa trwa więc podjazdowa wojna — mówi Włodzimierz, duży rolnik z Wielkopolski.

Czy w takiej sytuacji Kołodziejczak faktycznie powinien odejść z rządu? Tu niemal od wszystkich naszych rozmówców słyszymy słowo “tak”.

— To paradoks, ale my więcej potrafiliśmy wywalczyć, gdy Michał organizował z nami protesty, niż teraz. Wówczas mieliśmy nacisk na rządzących, krzyczeliśmy, że chcemy pomocy czy że oczekujemy zmian tu i teraz — mówi Włodzimierz.

— Media opisywały nasze protesty. Było głośno. Teraz gdy Kołodziejczak siedzi w Warszawie, ale i tak nic nie może, to może lepiej by wrócił na te “barykady”. Oczywiście to perspektywa nas, czyli rolników. Jego perspektywa jest być może taka, że fajnie jest być ministrem, jeździć limuzynami i być przyjmowanym z honorami. Tylko jak się okaże, że to dla niego ważniejsze niż my, to będzie w środowisku kolejnym sprzedawczykiem — mówi.

Podobną perspektywę ma Paweł, duży producent warzyw z Wielkopolski. Tłumaczy, że dziś, gdy spotyka się z innymi producentami rolnymi, to naprawdę często słyszy… “dobrze by było, gdyby do władzy wrócił PiS”

— Nie, żeby za czasów, gdy rządzili ludzie Kaczyńskiego, było dla nas jakoś super — mówi rolnik. — Pisowcy robili straszne głupoty. Próbowali tę piątkę dla zwierząt przepchnąć, otworzyli Polskę na niemal masowy import z Ukrainy i wiele innych rzeczy, które w nas uderzały. Ale za PiS jednak dało się coś załatwić. Człowiek szedł do ARMiR [Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa], KOWR [Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa], Agencji Rynku Rolnego czy Ośrodka Doradztwa Rolniczego i po tym, jak złożył tam odpowiedni wniosek, to dostawał pomoc. Dziś za rządów tej nieszczęsnej koalicji w tych wszystkich miejscach panuje marazm i strach przed podejmowaniem choćby najprostszych decyzji. Oni chcą po prostu przeczekać do kolejnych wyborów niż rządzić — uważa Paweł.

W czerwcu największym poparciem cieszy się KO – 30 proc. badanych zagłosowałoby na to ugrupowanie, na drugim miejscu znalazło się PiS z 25 proc. poparciem, a na trzecim Konfederacja, na którą chce oddać głos 14 proc. ankietowanych – wynika z najnowszego badania CBOS.

Z badania przeprowadzonego pierwszej połowie czerwca przez CBOS wynika, że w wyborach parlamentarnych 30 proc. głosów zdobyłaby Koalicja Obywatelska (wzrost o 1 pkt proc.), 25 proc. Prawo i Sprawiedliwość (spadek o 3 pkt proc.), 14 proc. Konfederacja (spadek o 2 pkt proc.) 8 proc. Lewica (wzrost o 2 pkt proc.), 6 proc. zagłosowałoby na Partię Razem (tyle samo).

Najnowszy sondaż partyjny. Trzecia Droga pod progiem wyborczym

Pod progiem wyborczym najprawdopodobniej znalazłaby się Trzecia Droga z poparciem 4 proc. badanych (spadek o 1 pkt proc.), oraz Konfederacja Korony Polskiej z 1 proc. głosów. 1 proc. ankietowanych wskazało, że poparłoby inne ugrupowanie. 10 proc. wskazało, że trudno powiedzieć, na kogo oddałoby głos (wzrost o 3 pkt proc.).

Najnowszy sondaż partyjny. Trzecia Droga pod progiem wyborczym

Pod progiem wyborczym najprawdopodobniej znalazłaby się Trzecia Droga z poparciem 4 proc. badanych (spadek o 1 pkt proc.), oraz Konfederacja Korony Polskiej z 1 proc. głosów. 1 proc. ankietowanych wskazało, że poparłoby inne ugrupowanie. 10 proc. wskazało, że trudno powiedzieć, na kogo oddałoby głos (wzrost o 3 pkt proc.).

Frekwencja wyniosłaby 84 proc. (spadek o 7 pkt proc. względem majowego badania).

Badanie zrealizowano metodą wywiadów telefonicznych wspomaganych komputerowo (CATI – 90,0 proc.) oraz wywiadów internetowych (CAWI – 10,0 proc.) w okresie 9–10 czerwca 2025 roku na próbie dorosłych mieszkańców Polski (N=1000).

Do Sądu Najwyższego do środy spłynęło 108 protestów wyborczych. Z kolei w czwartek poseł KO Roman Giertych poinformował o złożeniu własnego protestu. W piśmie powołuje się m.in. “nadużywanie prawa poprzez tworzenie komitetów wyborczych, które nie zgłaszały kandydata na prezydenta”. Zwrócił się również o “stwierdzenie nieważności wyborów we wszystkich okręgach”.

środy do godziny 16, do Sądu Najwyższego wpłynęło 108 protestów wyborczych. We wtorek Izba Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych SN rozpatrzyła już sześć protestów i pozostawiła je bez dalszego biegu — podało w środę TVN24. Czas na składanie protestów wyborczych mija 16 czerwca.
CO PRZEKAZAŁ ROMAN GIERTYCH?
“Protest złożony” — napisał poseł KO na portalu X. W kolejnym wpisie wskazał, że “jeżeli się okaże, że w większości tych komisji stosowano bezczelną metodę fałszowania poprzez podmianę wyników kandydatów, to nie wyobraża sobie, aby nie uwzględniono wniosku o przeliczenie wszystkich głosów. Przecież fałszerstwa mogły być drobniejsze”.

Najwyższy wskazał w czwartkowym komunikacie, że dopuszcza ponowne przeliczenie głosów oddanych w wyborach prezydenckich w niektórych obwodowych komisjach wyborczych. Decyzja dotyczy 13 obwodów, w których stwierdzono nieprawidłowości.

Sąd Najwyższy zdecydował w sprawie anomalii przy wyborach i dopuścił ponowne przeliczenie głosów. Decyzja ta dotyczy trzynastu obwodowych komisji wyborczych, w których stwierdzono nieprawidłowości podczas liczenia kart. Wcześniej Państwowa Komisja Wyborcza (PKW) potwierdziła istnienie nieprawidłowości w maksymalnie 10 komisjach i zapowiedziała przygotowanie sprawozdania z wyborów.
Sąd Najwyższy zdecydował w sprawie anomalii przy wyborach.
Sąd Najwyższy zdecydował w sprawie anomalii przy wyborach. Foto: null/Marcin Banaszkiewicz/Fotonews, KFP
Jak przekazano, do Sądu Najwyższego wpływają protesty wyborcze, w których podnoszone są nieprawidłowości w sporządzeniu protokołów głosowania oraz podczas liczenia głosów w wybranych obwodowych komisjach wyborczych. “Protesty takie, jeżeli spełniają warunki formalne, są merytorycznie rozpoznawane” — czytamy w komunikacie SN.

Będzie ponowne liczenie głosów w 13 komisjach

Sąd Najwyższy postanowieniem z 11 czerwca 2025 r. dopuścił dowód z oględzin kart do głosowania z 13 komisji. Mowa o potrzebie ustalenia liczby ważnie oddanych głosów na poszczególnych kandydatów na urząd Prezydenta RP w głosowaniu, które odbyło się 1 czerwca 2025 r. Mowa o:

Obwodowej Komisji Wyborczej nr 95 w Krakowie;
Obwodowej Komisji Wyborczej nr 3 w Oleśnie;
Obwodowej Komisji Wyborczej nr 13 w Mińsku Mazowieckim;
Obwodowej Komisji Wyborczej nr 9 w Strzelcach Opolskich;
Obwodowej Komisji Wyborczej nr 25 w Grudziądzu;
Obwodowej Komisji Wyborczej nr 17 w Gdańsku;
Obwodowych Komisji Wyborczych nr 30 i 61 w Bielsku-Białej;
Obwodowej Komisji Wyborczej nr 10 w Tarnowie;
Obwodowej Komisji Wyborczej nr 53 w Katowicach
Obwodowej Komisji Wyborczej nr 35 w Tychach;
Obwodowej Komisji Wyborczej nr 6 w Kamiennej Górze;
Obwodowej Komisji Wyborczej nr 4 w Brześciu Kujawskim.
“Sąd Najwyższy powyższy dowód postanowił przeprowadzić w drodze pomocy sądowej przez właściwe sądy rejonowe” — przekazano.

Rzecznik Ministerstwa Spraw Zagranicznych Paweł Wroński, poinformował w czwartek agencję PAP, że na liście pasażerów samolotu, który rozbił się tego dnia w Ahmadabadzie, nie figurowali obywatele Polski.
Polskie MSZ zabiera głos po katastrofie samolotu w Indiach. 3
Zobacz zdjęcia
Polskie MSZ zabiera głos po katastrofie samolotu w Indiach. Foto: 123RF, Marcin Banaszkiewicz / Fotonews
Indyjska policja podała, że na pokładzie samolotu, który rozbił się w czwartek w Ahmadabadzie, w zachodnim stanie Gudźarat, znajdowały się 242 osoby.

Głos w tej sprawie zabrało polskie Ministerstwo Spraw Zagranicznych. — W tej katastrofie deamlinera w Ahmadabadzie (…) po przejrzeniu list, na liście pasażerów nie ma obywateli Polski — powiedział rzecznik Paweł Wroński.

Rzecznik MSZ dodał, że informacje uzyskał od polskiej placówki dyplomatycznej – od konsula w Indiach.

Wiadomo jednak, że to pasażerowie z Indii, Kanady, Portugalii i Wielkiej Brytanii lecieli samolotem z Ahmadabadu do Londynu, który rozbił się tuż po starcie. Na chwilę obecną brak informacji o losie 242 osób na pokładzie.

Przypomnijmy, że w czwartek 12 czerwca samolot linii Air India rozbił się w pobliżu lotniska w Ahmadabadzie, w zachodnim stanie Gudźarat. Maszyna, Boeing 787-8 Dreamliner, wystartowała o godzinie 13:39 czasu lokalnego, kierując się do Londynu. Na pokładzie znajdowało się 242 pasażerów i członków załogi. Po kilku minutach lotu samolot nadał sygnał MAYDAY, po czym kontakt z załogą został utracony. Samolot spadł na teren mieszkalny w dzielnicy Meghani Nagar, wywołując pożar i gęsty dym.

Na miejscu katastrofy trwa akcja ratunkowa, a władze indyjskie oraz brytyjskie wyraziły głęboki żal i współczucie

Z budynku na miejscu katastrofy samolotu wydobyto co najmniej 30 ciał, informuje Reuters, powołując się na służby ratunkowe. Ratownicy dodali, że w środku pozostało jeszcze więcej uwięzionych osób. Maszyna uderzyła w budynek mieszkalny, wywołując ogromne zniszczenia. W internecie pojawiły się pierwsze nagrania i wideo dokumentujące tę tragiczną katastrofę.

Samolot Air India Boeing 787-8 Dreamliner (lot AI171) rozbił się tuż po starcie z lotniska Sardar Vallabhbhai Patel w Ahmadabadzie, w Indiach. Maszyna leciała do Londynu, a na pokładzie znajdowało się 242 pasażerów i członków załogi, w tym obywatele Indii, Wielkiej Brytanii, Portugalii i Kanady.

Po kilku minutach lotu samolot nadał sygnał MAYDAY, po czym kontakt z załogą został utracony. Samolot uderzył w budynek hostelowy w dzielnicy Meghani Nagar, co spowodowało pożar i gęsty dym.

Z budynku, w który uderzył samolot, wydobyto co najmniej 30 ciał, a ratownicy wskazali, że w środku może znajdować się jeszcze więcej uwięzionych osób. Na miejscu trwa akcja ratunkowa, a władze indyjskie, w tym minister ds. lotnictwa Kinjarapu Ram Mohan Naidu, zapewniły, że wszystkie służby zostały postawione w stan najwyższej gotowości. W sieci można zobaczyć nagrania z miejsca tragedii.

Na pokładzie samolotu znajdowało się 169 obywateli Indii, 53 z Wielkiej Brytanii, 7 z Portugalii oraz 1 z Kanady. Polskie Ministerstwo Spraw Zagranicznych potwierdziło, że na pokładzie samolotu nie było obywateli Polski. W wyniku katastrofy na lotnisku w Ahmadabadu wstrzymano funkcjonowanie, a indyjskie władze kontynuują wysiłki ratunkowe.

Samolot spadł na teren zabudowany w pobliżu szpitala, a według miejscowej policji uderzył w hostel dla lekarzy. Władze zapewniły, że podjęto wszystkie możliwe działania, aby pomóc ofiarom tej tragicznej katastrofy.