Był słoneczny, czerwcowy poranek. Iga Świątek wróciła właśnie z Paryża, gdzie zdobyła swój kolejny tytuł wielkoszlemowy na Roland Garros. Polska znów świętowała — prezydent gratulował jej na Twitterze, a kibice w Warszawie planowali wielkie powitanie na Placu Zamkowym.
Ale tego dnia w domu Świątków panowała dziwna cisza. Nie było radości, nie było śmiechu, nie było planów na przyszłość. Iga, choć uśmiechała się do kamer, czuła ciężar niepokoju w sercu. Jej ojciec, Tomasz Świątek, nie pojawił się na żadnym meczu turnieju, choć zwykle był jej najwierniejszym kibicem. Gdy próbowała się z nim skontaktować, odbierał krótko, lakonicznie, bez energii.
Tego dnia, gdy wysiadła z samolotu, odebrała wiadomość, która zmieniła wszystko.
Rozdział 2: Wiadomość, która zatrzymała czas
– Iga… musisz natychmiast przyjechać do Raszyna – powiedziała przez telefon jej siostra, Agata, drżącym głosem. – Stało się coś strasznego… tata…
Telefon wypadł jej z ręki. Serce zamarło. Kilka minut później, w samochodzie jadącym na południe od Warszawy, ręce trzęsły jej się tak bardzo, że nie była w stanie utrzymać kubka z kawą. Kierowca, milczący i zaniepokojony, próbował nie zadawać pytań.
Gdy dojechała, przed domem stało już kilku dziennikarzy. Ale ich aparaty nie pstrykały zdjęć — byli zbyt zszokowani. Karetka pogotowia właśnie odjeżdżała, a sanitariusze mieli spuszczone głowy.
Rozdział 3: Tragedia w sercu rodziny
Tomasz Świątek zmarł nagle w wieku 62 lat na skutek zatoru płucnego. Nie miał wcześniej żadnych poważnych objawów. Wieczorem oglądał telewizję, rozmawiał z żoną, po czym zasnął… i już się nie obudził.
Iga osunęła się na kolana, gdy lekarz wypowiedział te słowa. Nie wierzyła. Jeszcze kilka dni temu pisał jej wiadomości, chwalił serwis, komentował występ na korcie. Nie było żadnych sygnałów.
Rodzina była zdruzgotana. Jej matka, Dorota, nie odzywała się przez wiele godzin. Siedziała w salonie wpatrzona w pustkę. Agata, starsza siostra Igi, próbowała dzwonić do dalszej rodziny, ale nie była w stanie dokończyć żadnego zdania. Łzy płynęły nieprzerwanie.
Rozdział 4: Świat reaguje
Wiadomość o śmierci Tomasza Świątka błyskawicznie obiegła światowe media. ESPN, BBC, Eurosport – wszystkie portale informacyjne zamieściły wzruszające wspomnienia o ojcu mistrzyni. Przypominano, że sam był olimpijczykiem, reprezentantem Polski w wioślarstwie.
„To dzięki niemu Iga została mistrzynią. Był jej przewodnikiem, mentorem i największym wsparciem” – pisano.
Na Twitterze pojawiły się tysiące kondolencji. Rafael Nadal napisał:
„Iga, jestem z Tobą sercem. Twoja siła zawsze mnie inspirowała – teraz potrzebujesz jej najbardziej. Trzymaj się.”
Serena Williams opublikowała czarno-białe zdjęcie Igi z ojcem i dodała krótki komentarz:
„Nie da się zrozumieć takiej straty. Współczuję.”
Polscy kibice organizowali czuwania z zniczami i flagami z czarnymi wstążkami. Kraków, Poznań, Wrocław – wszędzie widać było transparenty: „Iga, jesteśmy z Tobą”, „Tomasz Świątek – ojciec mistrzyni, bohater”.
Rozdział 5: Pogrzeb narodowy
Rodzina początkowo planowała skromną uroczystość. Ale premier, prezydent i Polski Komitet Olimpijski zaproponowali pogrzeb państwowy. Choć Tomasz nie był politykiem, zasłużył się dla kraju nie tylko jako sportowiec, ale jako symbol wsparcia, jakie rodzina może dać młodemu talentowi.
W sobotę, tydzień po jego śmierci, tysiące ludzi zjechało się na cmentarz w Warszawie. Wśród nich – sportowcy, dziennikarze, trenerzy, kibice. Iga niosła urnę z prochami ojca. Cała na czarno, bez makijażu, bez słowa – tylko łzy spływały jej po policzkach.
Przy grobie powiedziała:
– Tato, całe życie byłeś moim największym fanem. Dziś ja jestem Twoją fanką. Dziękuję za wszystko. Nigdy nie zapomnę.
Rozdział 6: Milczenie na korcie
Iga natychmiast wycofała się z zaplanowanych turniejów w Berlinie i Wimbledonie. Napisała w oświadczeniu:
„Nie jestem w stanie rywalizować. Moje serce pękło. Muszę być z rodziną, muszę być sama ze sobą.”
Jej zespół zadecydował o zawieszeniu wszelkich aktywności medialnych. Nie udzielała wywiadów, nie publikowała postów. Jej konto na Instagramie zamilkło.
Niektórzy spekulowali, że może zakończyć karierę. Inni – że wróci silniejsza niż kiedykolwiek. Ale wszyscy zgodnie przyznali jedno: strata ojca była dla niej ciosem, z którego trudno się podnieść.
Rozdział 7: Rodzina w żałobie
Dom w Raszynie stał się miejscem żałoby. Przyjaciele i bliscy przyjeżdżali codziennie. Przynosili kwiaty, wspominali Tomasza, opowiadali anegdoty. Rodzina powoli zaczynała rozmawiać, dzielić się bólem.
Iga spędzała długie godziny w ogrodzie, w którym ojciec sadził róże. Nosiła jego stary sweter, słuchała jego ulubionej muzyki – klasyki z lat 80.
Najtrudniejsze były wieczory. Cisza, która zapadała w domu, przypominała, że ktoś odszedł na zawsze.
Rozdział 8: Pamięć, która zostaje
Polski Związek Tenisowy ogłosił, że jeden z kortów centralnych w Warszawie zostanie nazwany imieniem Tomasza Świątka. Ministerstwo Sportu uruchomiło specjalny fundusz stypendialny dla młodych sportowców z rodzin o niskich dochodach – nazwany „Fundacją Świątka”.
Iga nie była jeszcze gotowa, by przemawiać publicznie. Ale wysłała list, który odczytał jej trener:
„Mój tata zawsze powtarzał, że sukces nie rodzi się z talentu, ale z charakteru. Wierzę, że jego wartości będą teraz pomagać innym. Dziękuję wszystkim za pamięć i wsparcie.”
Rozdział 9: Powrót
Po dwóch miesiącach Iga wróciła do treningów. Powoli, z bólem, ale z determinacją. Jej pierwszy mecz odbył się w Cincinnati. Wyszła na kort w czarnej opasce, z imieniem „Tomasz” wyszytym na rakiecie.
Wygrała w dwóch setach. Ale po meczu nie cieszyła się jak zwykle. Podeszła do trybun, spojrzała w niebo i szepnęła:
Rozdział 10: Żałoba, która uczy życia
Tragedia, która dotknęła Igę Świątek, stała się lekcją dla całego kraju. Pokazała, jak kruche jest życie i jak wielka może być miłość córki do ojca. Pokazała też, że sportowiec to nie tylko maszyna do wygrywania, ale przede wszystkim człowiek – z sercem, które potrafi pękać.
Polska była dumna z Igi przed tragedią. Ale po niej – była z nią w bólu.
Dziś, gdy wspomina się Tomasza Świątka, nie mówi się tylko o olimpijczyku. Mówi się o człowieku, który był filarem swojej rodziny, mentorem, przyjacielem, i największym fanem córki, która
Leave a Reply